Parafia

bez-tytulu

Powstanie parafii w Dąbrowie Tarnowskiej datuje się na druga połowę XIV wieku. Jej terytorium, głównie ze względu na późną na terenie Powiśla Dąbrowskiego akcję osadniczą, niemal do XIX wieku ciągle wzrastało. Jej obszar stanowiły dobra szlacheckie, będące częścią tzw. klucza dąbrowskiego. Zgromadziły je potężne rody Ligęzów, a później Lubomirskich, pełniących na przestrzeni wieków rolę kolatorów dąbrowskiej parafii. Zasługi przynajmniej kilku z nich, zwłaszcza dla uposażenia parafii, świadczą o ich mocnych związkach z kościołem w Dąbrowie. Często ze swych rozległych latyfundiów, licznych dworów i pałaców wybierali właśnie swoją dąbrowską posiadłość. Tu chętnie przebywali, w parafialnym kościele lub pałacowej kaplicy przyjmując sakramenty, chrzcząc swoje dzieci.

Świątynia wokół której koncentruje się życie parafialne Dąbrowy Tarnowskiej „przyszła” ze Wschodu. Jest ona okazałą repliką Bazyliki Jezuitów, jaka znajduje się w Podhorcach k. Lwowa. Wzniesiono ją na miejscu dawnego pałacu Lubomirskich w latach: 1948-1965, z dużym nakładem środków, pokonując wiele właściwych dla stalinizmu przeszkód. We wdzięcznej pamięci parafian zapisał się główny animator budowy ks. Władysław Jakubiak. Wygląd kościoła (kopuła, kolumnady, duży plac przykościelny) mogą przywoływać też pewne skojarzenie z rzymskim placem św. Piotra. Wschód spotykałby się więc tutaj z Zachodem.

Obecny Kościół parafialny nie jest jedynym ośrodkiem kultycznym na terenie Dąbrowy. Obok niego funkcjonuje też kościół filialny pw. Wszystkich Świętych. Kościół ten, datowany na 1771 r., zlokalizowany na miejscu dawnego cmentarza, jest starszy od samego miasta. Jest on jedną z największych drewnianych budowli sakralnych w Polsce. Monumentalnym wygląd, styl zwiastujący pierwsze oznaki klasycyzmu, bogata polichromia – wszystko to czyni tę namaszczoną dostojeństwem lat świątynię swoistą perełką architektoniczną. Nic więc dziwnego, że odnowiona w latach 80. wielką ofiarnością Dąbrowian świątynia cieszy się ich autentycznym sentymentem.

W dąbrowskiej parafii dzieje się dużo. Jest tutaj największa w diecezji ochronka dla dzieci, hospicjum, Caritas, a w jej ramach Dom Pomocy Społecznej i kuchnia dla ubogich, świetlica dla dzieci i młodzieży, funkcjonuje  parafialny ośrodek sportu i rekreacji dla młodzieży, istnieje wiele grup religijnych, chór parafialny, wydawana jest lokalna gazeta. W dziełach tych udzielają są świeccy, ale ich sprawne funkcjonowanie nie byłoby możliwe bez wielkiej pracy całego zespołu księży, sióstr zakonnych z dwóch zgromadzeń (Służebniczki Starowiejskie i Szarytki) oraz osobistego zaangażowania proboszcza.

przygotował Ks. dr Jan Bartoszek